arrow_back

வஞ்சிமாநகரம்

20. மன்னர் வருகிறார்

நீண்ட நேரம் வேளாவிக்கோ மாளிகை முன்றிலிலே நடந்து நடந்து கால்கள் ஓய்ந்து எங்காவது சிறிது நேரம் உட்காரலாம் என்று குமரன் நம்பி நினைத்த போது அவன் முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாக அமைச்சர் அழும்பில்வேளே அங்கு வந்துவிட்டார்.

"படைத் தலைவனுக்கு எல்லா மங்கலங்களும் நிறையுமாக! பெருமன்னரும், பெரும் படைத்தலைவரும், படைகளும் கோ நகரில் இல்லாத வேளையில் கொடுங்கோளூர்ப் படைக் கோட்டத்திலுள்ள மிகச் சில வீரர்களைக் கொண்டே கடற் கொள்ளைக்காரர்களின் முற்றுகையை முறியடித்த உன் திறமையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். இந்த வெற்றி தந்திரமான வெற்றி. சாமர்த்தியமான வெற்றி" என்று வாய் நிறையப் பாராட்டிக் கொண்டே அவனருகில் வந்த அமைச்சர், தன்னுடைய பாராட்டுக்கள் அவன் முகத்தில் எந்த விதமான மலர்ச்சியையும், மகிழ்ச்சியையும் உண்டாக்காததைக் கண்டு திகைத்தார்.

ஆயினும் தம் திகைப்பை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல், "மாமன்னரும், படைத்தலைவன் வில்லவன் கோதையும் படைகளும் குயிலாலுவப் போரில் வெற்றி பெற்றுத் திரும்பி வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். நீலமலையில் தற்சமயம் அவர்கள் பாடியிறங்கியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அநேகமாக இன்னும் இரண்டு நாள் பயணத்தில் அவர்கள் இங்கே கோ நகருக்கு வந்துவிடக் கூடும்! மாமன்னர் செங்குட்டுவரையும், படைத்தலைவரையும் சேர நாட்டுப் படை வீரர்களையும் வெற்றி வீரர்களாக வரவேற்க நம் நகரம் விழாக்கோலம் பூணப் போகிறது" என்று வேறு திசைக்குப் பேச்சை மாற்றினார்.

அதைக்கேட்கும் கொடுங்கோளூர்ப் படைக்கோட்டத்துத் தலைவன் அதிகம் பேசாமல், "அரசர் பெருமானும் படைகளும் வெற்றிவாகை சூடிக் கோ நகருக்குத் திரும்புகிறார்கள் என்பதை அறிந்து மகிழ்கிறேன் அமைச்சரே!" என்று மட்டும் அளவாக மறுமொழி கூறினான்.

"மன்னரின் வடதிசைப் படையெடுப்பு ஒன்றை மட்டுமில்லை; எங்கும் படையெடுக்காமலே கடம்பர்களை நீ வென்ற வெற்றியையும் சேர்த்தே நாம் இங்கே கொண்டாட வேண்டும் குமரா! இப்போது நாம் கொண்டாட வேண்டிய வெற்றிகள் ஒன்றல்ல; குமரா! இரண்டு வெற்றிகளையுமே நாம் கொண்டாட வேண்டும்" என்று அமைச்சர் கூறியபோது,

"நான் பெற்றதும் ஒரு வெற்றி என நீங்கள் கொண்டாட முன் வந்திருப்பது தங்கள் கருணையைக் காண்பிக்கிறது அமைச்சரே!" என்று வேகமாக உடன் மறுமொழி கூறினான் குமரன் நம்பி.

தந்திரமான அவனுடைய இந்த விநயத்தின் பொருள் அவருக்கு உடனே விளங்கவில்லை.

"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய் குமரா?" என்று அவன் கண்களில் மின்னும் உணர்ச்சி ரேகைகளைக் கவனித்தபடியே அவனைக் கேட்டார் அமைச்சர் அழும்பில்வேள்.

குமரன் நம்பியோ ஆத்திரத்தின் காரணமாக கட்டுப்பாடற்ற மனநிலையில் இருந்தான் அப்போது. எனவே அவனாலும் அமைச்சரை எதிர்கொண்டு பொருத்தமான மறுமொழி கூறிவிட முடியவில்லை.